نيمه شب آواره و بي حس و حال                          در سرم سوداي جامي بيزوال

  پرسه اي آغاز کرديم در خيال                             دل بياد  آورد  ايام  وصال

 از جدايي يک دوسال ميگذشت                    يک دو سال از عمر رفت و برنگشت

   دل  بياد  آورد  اول بار را                                   خاطرات اولين ديدار را

  آن نظر بازي و آن اسرار را                              آن دو چشم مست آهو وار را

  همچو راضي محکم و سربسته بود                      چون من از تکرار او هم خسته بود

 آمد و هم آشيان شد با من او                                  همنشين و هم زبان شد با من

 خسته جان بودم که جان شد با من او                    ناتوان بودم و توان شد با من او

   دامنش شد خوابگاه خستگي                               اينچنين آغاز شد دلبستگي

   واي از آن شب زنده داري تا سحر                     واي از آن عمري که با او شد به سر

     مست او بودم زدنيا بي خبر                              دم به دم اين عشق مي شد بيشتر

   آمدودر خلوتم دمساز شد                                    گفتگوها بين ما آغاز شد

  گفتمش در عشق پابرجاست دل                              گرگشايي چشم دل زيباست دل

  گر تو زورق بان شوي درياست دل                        بي تو شام بي فرداست دل

   گفت در عشقت وفادارم بدان                               من تو را بس دوست ميدارم بدان

   شوق وصلت را به سر دارم بدان                        چون تويي مخمور خمارم بدان

 جز تو هرياري به دل مدفون شده                         عالم از زيباييت مجنون شده

 بر لبم بگذاشت لب يعني خموش                           طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

 در سرم جز عشق او سودا نبود                           بهر کس جز او در اين دل جا نبود

 خوبي او شهره آفاق بود                                    در نجابت در نکوهي طاق بود

روزگار اما وفا با ما نداشت                                   طاقت خوشبختي ما را نداشت

 پيش پاي عشق ما سنگي گذاشت                             بي گمان از مرگ ما پروا نداشت

 آخر اين قصه همراه بود و بس                             حسرت و رنج فراوان بود وبس

 يار ما را از جدايي غم نبود                                  در غمش مجنون عاشق کم نبود

  بر سر پيمان خود محکم نبود                                 سهم من از عشق جز ماتم نبود

  با من ديوانه يمان ساده بست                           ساده هم آن عهد و پيمان را شکست

  بي خبرپيمان ياري را گسست                                 اين خبر ناگاه پشتم را شکست

  آن کبوتر عاقبت از بند رست                                رفت و با دلدار دگر عهد بست

  عاشقان را خوشدلي تقدير نيست                              با چنين تقدير بد تدبير نيست

  از غمش با دود و دم همدم شدم                               باده نوش غصه او من شدم

    مست و مخمور و خراب از غم شدم                   ذره ذره آب گشتم کم شدم

    آخر آتش  زد  دل  ديوانه  را                                سوخت بي پروا پر پروانه را

  عشق من از من گذشتي خوش گذر                     خاطراتم را تو بيرون کن زسر

  ديشب از کف رفت فردا را نگر                          آخر اين يک بار را بشنو پند

  ير من و بر روزگارم دل مبند                             عاشقي را دير فهميدي چه سود

                                    عشق ديرين گسسته تار و پود  

                                                   آب رفته گر چه بازآيد به رود

                                                               ماهي بيچاره اما مرده زود

   احساس سو ختن به تماشا نیست