تو اون شام مهتاب کنارم نشستی

عجب شاخه گل وار به پایم شکستی

 قلم زد نگاهت به نقش آفرینی

که صورتگری را نبود اینچنینی

پریزاد عشقو چه مه آسا کشیدی

خدا را به شور تماشا کشیدی

تو دونسته بودی چه خوش باورم من

شکفتی و گفتی از عشق پرپرم من

تا گفتم کی هستی تو گفتی یه بی تاب

تا گفتم دلت کو  تو گفتی که دریاب

قسم خوردی بر ماه که عاشق ترینی

تو جمع عاشق تو صادق ترینی

همون لحظه ابری رخ ماه رو آشفت

به خودم گفتم ای وای مبادا دروغ گفت

گذشت روزگاری از اون لحظه ناب

که معراج دل بود به درگاه مهتاب

درون درگه عشق چه محتاج نشستم

تو هرشام مهتاب بیادت شکستم

تو از این شکستن خبر داری یا نه

هنوز شور عشقو به سر داری یا نه

تو دونسته بودی چه خوش باورم من

شکفتی و گفتی از عشق پرپرم من

تا گفتم کی هستی تو گفتی یه بی تاب

تا گفتم که دلت کو تو گفتی که دریاب

قسم خوردی بر ماه که عاشق ترینی

تو جمع عاشق تو صادق ترینی

همون لحظه ابری رخ ماه رو آشفت

به خود گفتم ای وای مبادا دروغ گفت

هنوزم تو شبهات اگه ماهو  داری

من اون ماهو دادم به تو یادگاری

هنوزم تو شبهات اگه ماهو داری

من اون ماهو دادم به تو یادگاری